Þriðjudagur 21.06.2016 - 20:25

Erfitt að sjá aðra þjást

Tara Ösp Tjörvadóttir

Tara Ösp Tjörvadóttir

Síðastliðið haust breyttist líf Töru Tjörvadóttur til hins betra þegar hún opnaði sig um eigin fordóma gagnvart þunglyndinu sem hún hafði barist við í ellefu ár. Síðan hefur hún hrundið af stað ótal verkefnum sem öll miða að því sama þ.e. að uppræta fordóma í garð geðsjúkdóma.

„Þetta byrjar í rauninni í lok september á síðasta ári þegar ég var sjálf búin að vera að berjast við eigin fordóma gegn þunglyndi sem er einmitt sjúkdómurinn minn. Ég hafði verið í feluleik með hann í 11 ár en þegar mamma mín setti sig í samband við mig og sagði mér að pabbi minn væri að sýna mikil þunglyndiseinkenni ákvað ég að bregðast við og gera eitthvað. Ég skrifaði honum bréf sem varð upphafið af því sem ég hef verið að gera síðan. “

Faðir Töru tók bréfi hennar alvarlega og leitaði sér tafarlaust aðstoðar sem hefur gjörbreytt hans lífi.

„Ég sendi pabba mínum bréfið og það hafði þau áhrif á hann að hann fór strax að leita sér hjálpar. Þarna sá ég hvað sagan mín gat hjálpað einni manneskju mikið og þá velti ég því fyrir mér hvort ég gæti hjálpað fleirum. Pabbi hvatti mig til þess að birta það sem ég skrifaði honum og ég gerði það daginn eftir á Pressunni. Skrifin vöktu mikla athygli og þannig byrjaði þetta.“

Vegna áhrifanna sem Tara fann að hún gat haft með því að segja sögu sína ákvað hún að halda áfram og í kjölfarið hefur hún meðal annars hrundið af stað samfélagsmiðla byltingunni #Égerekkitabú og ljósmyndarverkefninu „Hundrað andlit þunglyndis“. Um þessar mundir er Tara að undirbúa gerð heimildarmyndar um fræðslu gegn geðsjúkdómum og nýlega tók hún við viðurkenningunni framúrskarandi ungur íslendingur.

Fólk treystir mér

Tara er full af hugsjón og ætlar sér greinilega stóra hluti þegar kemur að því að hjálpa öðrum sem þjást af geðsjúkdómum. En er ekki niðurdrepandi eða erfitt að hrærast í þessum málum alla daga?

„Mér finnst í rauninni erfiðast að sjá hvað það eru margir enn að kljást við eigin fordóma og hvað þeir eru að gera okkur mörg veikari. Að sjá fólk sem er að berjast í hljóði og þjást með svo mikla fordóma gegn sjúkdómnum sínum. Ég held að það sé akkúrat það sem veldur því að fólk leitar sér ekki hjálpar og það sem er að gera okkur æ þunglyndari.“

Að öðru leyti tekur Tara ekki undir að verkefnin hennar séu erfið. Hún segir þessa vegferð fyrst og fremst hafa verið jákvæða og fólk hafi tekið sér ótrúlega vel.

„Fólk er alveg ótrúlega frábært og það er svo magnað hvernig maður tengist umheiminum öllum á nýjan hátt þegar maður opnar sig. Þegar ég birti söguna mína var ég að treysta bara einhverjum þ.e.a.s öllum með internettenginu fyrir minni persónulegustu reynslu. Og það sem gerist er að fólk treystir mér tilbaka og sendir mér sögurnar sínar og ég fer að tengjast fólki á allt annan hátt. Þetta er dýrmætt og hjálpar mér að halda áfram með verkefnin mín.“

Og Tara er hvergi hætt því hún ásamt eiginkonu sinni, Rakel Sölvadóttur ætlar að stofna samtök sem vinna að því að fræða fólk um geðsjúkdóma.

„Já við konan mín erum að stofna samtök sem vinna að fræðsluefni gegn fordómum andlegra sjúkdóma og fræða fólk um andlega heilsu almennt. Ég tel það lykilinn að því að ná árangri í þessum efnum þ.e. að fræða fólk.“

En hvernig skyldi Töru sjálfri líða andlega eftir álagið og vinnuna sem hefur fylgt henni undanfarna mánuði?

“Mér líður vel vegna þess að ég er ekki í feluleik lengur. Það var rosalega mikil byrði að fela þetta og geta ekki miðlað af þekkingu minni til annarra sem voru að kljást við svipaðar aðstæður og ég. Í dag finn ég fyrir miklum létti. Verkefnin undanfarið hafa ekki haft bein áhrif á líðan mína því ég hafði verið að vinna mikið í þunglyndinu á síðastliðnum árum svo mér var farið að líða miklu betur fyrir.“

Það er ekki annað að sjá á þessari ungu framúrskarandi konu að framtíðin er björt og miðað við öll járnin sem hún hefur í eldinum eigum við vafalaust eftir að sjá og heyra meira frá henni á næstunni.

 

 

 

 

 

fði barist við í ellefu ár. Síðan hefur hún hrundið af stað ótal verkefnum sem öll miða að því sama þ.e. að uppræta fordóma í garð geðsjúkdóma.

 

„Þetta byrjar í rauninni í lok september á síðasta ári þegar ég var sjálf búin að vera að berjast við eigin fordóma gegn þunglyndi sem er einmitt sjúkdómurinn minn. Ég hafði verið í feluleik með hann í 11 ár en þegar mamma mín setti sig í samband við mig og sagði mér að pabbi minn væri að sýna mikil þunglyndiseinkenni ákvað ég að bregðast við og gera eitthvað. Ég skrifaði honum bréf sem varð upphafið af því sem ég hef verið að gera síðan. “

 

Faðir Töru tók bréfi hennar alvarlega og leitaði sér tafarlaust aðstoðar sem hefur gjörbreytt hans lífi.

 

„Ég sendi pabba mínum bréfið og það hafði þau áhrif á hann að hann fór strax að leita sér hjálpar. Þarna sá ég hvað sagan mín gat hjálpað einni manneskju mikið og þá velti ég því fyrir mér hvort ég gæti hjálpað fleirum. Pabbi hvatti mig til þess að birta það sem ég skrifaði honum og ég gerði það daginn eftir á Pressunni. Skrifin vöktu mikla athygli og þannig byrjaði þetta.“

 

Vegna áhrifanna sem Tara fann að hún gat haft með því að segja sögu sína ákvað hún að halda áfram og í kjölfarið hefur hún meðal annars hrundið af stað samfélagsmiðla byltingunni #Égerekkitabú og ljósmyndarverkefninu „Hundrað andlit þunglyndis“. Um þessar mundir er Tara að undirbúa gerð heimildarmyndar um fræðslu gegn geðsjúkdómum og nýlega tók hún við viðurkenningunni framúrskarandi ungur íslendingur.

 

Fólk treystir mér

Tara er full af hugsjón og ætlar sér greinilega stóra hluti þegar kemur að því að hjálpa öðrum sem þjást af geðsjúkdómum. En er ekki niðurdrepandi eða erfitt að hrærast í þessum málum alla daga?

 

„Mér finnst í rauninni erfiðast að sjá hvað það eru margir enn að kljást við eigin fordóma og hvað þeir eru að gera okkur mörg veikari. Að sjá fólk sem er að berjast í hljóði og þjást með svo mikla fordóma gegn sjúkdómnum sínum. Ég held að það sé akkúrat það sem veldur því að fólk leitar sér ekki hjálpar og það sem er að gera okkur æ þunglyndari.“

 

Að öðru leyti tekur Tara ekki undir að verkefnin hennar séu erfið. Hún segir þessa vegferð fyrst og fremst hafa verið jákvæða og fólk hafi tekið sér ótrúlega vel.

 

„Fólk er alveg ótrúlega frábært og það er svo magnað hvernig maður tengist umheiminum öllum á nýjan hátt þegar maður opnar sig. Þegar ég birti söguna mína var ég að treysta bara einhverjum þ.e.a.s öllum með internettenginu fyrir minni persónulegustu reynslu. Og það sem gerist er að fólk treystir mér tilbaka og sendir mér sögurnar sínar og ég fer að tengjast fólki á allt annan hátt. Þetta er dýrmætt og hjálpar mér að halda áfram með verkefnin mín.“

 

Og Tara er hvergi hætt því hún ásamt eiginkonu sinni, Rakel Sölvadóttur ætlar að stofna samtök sem vinna að því að fræða fólk um geðsjúkdóma.

 

„Já við konan mín erum að stofna samtök sem vinna að fræðsluefni gegn fordómum andlegra sjúkdóma og fræða fólk um andlega heilsu almennt. Ég tel það lykilinn að því að ná árangri í þessum efnum þ.e. að fræða fólk.“

 

En hvernig skyldi Töru sjálfri líða andlega eftir álagið og vinnuna sem hefur fylgt henni undanfarna mánuði?

 

“Mér líður vel vegna þess að ég er ekki í feluleik lengur. Það var rosalega mikil byrði að fela þetta og geta ekki miðlað af þekkingu minni til annarra sem voru að kljást við svipaðar aðstæður og ég. Í dag finn ég fyrir miklum létti. Verkefnin undanfarið hafa ekki haft bein áhrif á líðan mína því ég hafði verið að vinna mikið í þunglyndinu á síðastliðnum árum svo mér var farið að líða miklu betur fyrir.“

Það er ekki annað að sjá á þessari ungu framúrskarandi konu að framtíðin er björt og miðað við öll járnin sem hún hefur í eldinum eigum við vafalaust eftir að sjá og heyra meira frá henni á næstunni.

 

 

 

 

 

 




Þriðjudagur 11.10.2016 - 11:40

„Ekkert gaman ef værum alltaf tvö ein!“

Leikararnir Sólveig Guðmundsdóttir og Sveinn Ólafur Gunnarsson leika um þessar mundir hjón í sýningunni „Sóley Rós ræstitæknir“ sem sýnd er í Tjarnabíó og hefur fengið frábæra dóma og góða aðsókn. Sagan er áhrifarík og fjallar um foreldra sem missa barnið sitt í fæðingu. Samstarf Sólveigar og Sveins er þó ekki nýtt á nálinni því þau hafa á undanförnum árum leikið saman í 10 uppfærslum bæði á sviði, í sjónvarpi og […]

Þriðjudagur 11.10.2016 - 11:38

Heimilisvörur sem skapa hughrif

Erla Gísladóttir, er með grunn úr snyrti- og listfræði. Hún hefur alltaf haft þörf fyrir að skapa og búa til eitthvað í höndunum. Í dag freistar hún þess að lifa af sköpunarkraftinum og framleiðir heimilislínu sem ætlað er að skapa góð hughrif. Að baki hverju smáatriði í vörum hennar eru miklar pælingar þar sem hún byrjar oftast nær vöruþróunina í eldhúsinu heima hjá sér hvort sem er að blanda ilmi […]

Miðvikudagur 14.09.2016 - 14:07

Flatey er ávanabindandi

Vinkonurnar Jóhanna Friðrika Sæmundsdóttir (Jósa) og Hera Sigurðardóttir hafa verið samstarfsfélagar til margra ára á sumrin við Hótel Flatey. Þær segja Flatey vera orkustöð sem endurnýjar þær á hverju sumri og að þær séu orðnar háðar samlífinu þar við menn og dýr. Í gær lokuðu þær hótelinu að sinni og náðist tal af þeim á leið til Reykjavíkur. Blaðamaður spyr: Hversvegna Flatey stelpur? Þær svara í kór: „Hefur þú ekki […]

Mánudagur 22.08.2016 - 18:40

Skautabani í hjólaskautaati

 Fyrir fjórum árum fékk Eyrún Þóra Guðmundsdóttir í hendur kynningarefni um Hjólaskautaat (Roller derby)á Íslandi. Hjólaskautaat er jaðaríþrótt sem hefur á undanförnum áratugum verið að ryðja sér til rúms úti í heimi. Eyrún Þóra ákvað að slá til og mætti á æfingu ásamt vinkonum sínum. Hún kolféll fyrir sportinu og hefur stundað það af kappi síðan. Eyrún Þóra Guðmundsdóttir er 25 ára þjóðfræðinemi og starfar sem landvörður í Skaftafelli í […]

Föstudagur 19.08.2016 - 22:33

Íslandsmeistari sem var aldrei mikið fyrir íþróttir

Fyrir fjórum árum stefndi Leifur Leifsson á jöklaferð á heimagerðum sleða. Undirbúningsferlið krafðist styrktarþjálfunar og hóf hann þá að æfa hjá Crossfit Reykjavík. Í dag er hann sterkasti fatlaði maður Íslands í sitjandi flokki og síðar í mánuðinum keppir hann fyrir Íslands hönd á heimsmeistaramótinu fyrir fatlaða í aflraunum sem haldið verður á Englandi.  Crossfit heimurinn heillaði „Þetta byrjaði upphaflega á því að ég ætlaði uppá Hvannadalshnjúk á handknúnum sleða […]